Postbode Herman Plas met pensioen

RIJSSEN - Herman Plas uit Rijssen wordt in februari 66 jaar en gaat per 1 maart officieel met pensioen. Hij heeft dan vijftig jaar gewerkt als postbode in Rijssen en buitengebieden voor PostNL. In zijn werkzame periode is hij slechts één keer gebeten door een hond en de broekspijpen zijn ook altijd heel gebleven. 

Hij begon op 18 januari 1975 als 15-jarige jongen op het postkantoor in Rijssen aan de Haarstraat, allereerst op de zaterdag en tijdens vakanties, omdat hij nog op de LTS zat. Hij heeft jarenlang fietsdiensten gedraaid. De laatste vijftien jaren heeft hij met name pakketten rondgebracht met het busje, veelal in het buitengebied van Rijssen. Afgelopen zaterdag 18 januari werd hij ’s morgens om 7.30 uur al feestelijk onthaald door collega’s met de postbus om in het kantoor/distributiecentrum in Almelo zijn vijftigjarig jubileum bij de post te vieren met onder meer koffie en gebak . 

Werk als hobby

Herman vertelt dat zijn werk altijd zijn hobby is geweest met weinig stress, al was het zeker arbeidsintensief werk. “Omdat ik graag bezig ben is dit ook de reden waarom ik deels toch nog wat werk blijf doen en er zijn hier ook personeelstekorten. Op de LTS leerde ik het timmermansvak en heb ook nog een poosje, naast het werk bij de post, bij RoHa gewerkt maar koos toch voor het werk als postbode en volgde de (verkorte) bestellerscursus in Zwolle. Daarmee trad ik in de voetsporen van mijn vader die ook postbode is geweest. Maar het tragische is dat hij, terwijl hij op zijn brommer post rondbracht, in botsing kwam met een auto en dit heeft hij niet overleefd. Hij was nog maar 41 jaar en ik was toen 6 jaar oud. Mijn hele leven heb ik dit met mij meegedragen. Ik was enig kind, dus bleef alleen over met mijn moeder. Dat was heel moeilijk.” Herman werkte eerst onder de PTT, dat werd PTT Post, TPG Post, TNT Post en uiteindelijk PostNL “Als je er zo lang werkt, verandert niet alleen de naam, maar ook de locaties van de postkantoren en de ‘kledinglijn’, We begonnen in uniform met pet op, daarna een blauw/grijs tenue, vervolgens een saai bruin pak met rood erin en nu fijner dragende kleding en meer veiligheid door het zichtbare oranje deel dat er in is verwerkt. Ook de wijken veranderden in de jaren door de groei van Rijssen. Er kwamen ook steeds meer collega’s bij.”

Afzien en hindernissen

Met name tijdens de toen vaak koude winterperiode met sneeuw en ijs, was het vaak wel afzien op de fiets maar een hekel had hij er nooit aan. Vele opritten en toegangspaadjes naar de voordeur konden soms met ‘hindernissen’ gepaard gaan. “Van alles wat in de weg stond, kronkelpaadjes, beplanting, trapjes en noem maar op. En voor honden was ik nooit bang en was er ‘strabant’ tegen. Als je bang bent, merken de dieren dat meteen”, lacht Herman. Destijds was het voorsorteercentrum in Nijverdal gevestigd en moest hij daar om 6.00 uur beginnen om de post voor te sorteren, daarna het zogenoemde instraten en zetten om dit vervolgens rond te brengen in zijn wijk. Ook had hij geregeld nachtdienst in Nijverdal. “Dat distributiecentrum is later verhuisd naar Zwolle, van waaruit de regionale post naar Almelo gebracht wordt.” De digitalisering heeft volgens Herman veel veranderd in het werk als postbode. “Veel minder brieven en kaarten en met pakketdiensten zijn nu veel bedrijven bezig. Eerder had je alle medische post, bankafschriften, zelfs nog loonstroken, meer aangetekende post et cetera. Daarom zijn ook veel brievenbussen weggehaald. Mensen appen nu natuurlijk ook veel om elkaar bijvoorbeeld te feliciteren. Herman heeft straks tevens meer tijd voor zijn gezin en met name de kleinkinderen.