Struikelen

De essentie van het leven houdt zich vaak schuil in de plooien van gesloten gordijnen thuis, of achter een geforceerde glimlach op straat. Het verstopt zich op de achterkant van medailles, gewonnen met sportieve of andere prestaties. Het staat met onzichtbare inkt geschreven op uitgereikte diploma’s en het is te vinden in de spaarzame minuten van een volgestouwde werkagenda. 

Je weet niet wat je mist, tot je op een dag struikelt over het leven. Je wordt ziek, iemand van wie je veel houdt overlijdt. Als alles uit je handen is gevallen en je de brokstukken van je dagelijkse bezigheden weer opraapt, kijk je soms met verbazing naar de dingen waar je altijd druk mee was. 

Als jonge moeder liep ik dagelijks gehaast een rondje door het park met overvolle dubbele wandelwagen, baby, peuter en iets grotere peuter op het voetenplankje. Van het park door naar de supermarkt, de bakker, waar ze een broodje kregen en weer terug naar huis. Wassen, strijken, tafeldekken, kinderen naar bed en tijdens het slaapje vast het eten voor de avond voorbereiden. En altijd dat knagende gevoel iets te missen van de grote-mensen-wereld. 

Als oma wandel ik met de kleinkinderen door het park en in het bos. Laatst zag de oudste kleindochter een regenworm over het zanderige pad kruipen. Op haar hurken volgde ze de pier, ‘Oma, de worm is een beetje kapot.’ Ik hurkte naast haar. ‘Er is denk ik een fietser overheen gereden, lieverd.’ ‘Gaat hij nu dood, oma?’ ‘Ik denk het niet, meisje, wormen kunnen volgens mij ook half blijven leven.’ Zo zaten we daar zeker vijf minuten te kijken hoe de pier zich traag voortbewoog om uiteindelijk tussen oud blad aan de rand van het pad te verdwijnen.

Inmiddels geloof ik dat de waarde van leven ligt in liefde en verbinding. Daar past geen haast bij, want het kost tijd om achter een verkrampte glimlach of tussen de gordijnplooien voor het raam te kijken.

Rita Voortman
www.facebook.com/ritavoortmanphotography
www.instagram.com/ritavoortmanphotography 

Lees ook

Openhartig