Examentijd
Column‘Mam, praat maar even niet met mij, want ik ben echt niet blij’, zei mijn jongste een paar weken geleden, terwijl ze middenin haar eindexamens zat. Zwoegen en ploeteren voor voldoendes, om het felbegeerde diploma in handen te krijgen, als toegangsbewijs voor een nieuw hoofdstuk van het leven. Examens drukken een zware stempel op de dagen die bestaan uit leren, leren, presteren en de vraag of het voldoende is, dat als een zwaard van Damocles boven het hoofd hangt.
Ik herinner mij de kopjes thee en bemoedigende woorden van mijn moeder, toen ik jaren geleden zelf eindexamen van de middelbare school moest doen. Boeken vol kennis heb ik letterlijk in mijn hoofd gestampt, om dezelfde zinnen tijdens urenlange schrijfsessies bij het examen allemaal weer op te schrijven. Er zouden nog vele jaren studie volgen.
En toch, de momenten waar ik het meeste van geleerd heb, vallen niet samen met examenweken. De momenten die er echt toe doen, staan niet in geschiedenisboeken, heb ik niet gevonden tijdens lessen economie of politicologie of aardrijkskunde, of tussen de grammatica van vreemde talen. De momenten die als levenslessen in mijn hart staan gekerfd, heb ik geleerd op de momenten, toen ik na schooltijd bij mijn oma aan de keukentafel zat, waar ze op mij wachtte met een kliekje eten van tussen de middag. Zonder veel woorden, maar met aandacht, liet ze mij zien wat levenswijsheid is.
De examens van onze jongste zijn achter de rug en de uitslag zal niet lang op zich laten wachten. Natuurlijk hoop ik net als zij, dat de vlag uit mag en dat ze aan een nieuw hoofdstuk kan beginnen. Desondanks heeft het leven mij geleerd om kennis uit boeken in perspectief te zien, want de echte levenslessen heb ik geleerd op de momenten dat ik vastliep in de dagelijkse bezigheden. Het zijn de donkere en moeilijke momenten, die ruimte bieden voor nieuw inzicht.
Rita Voortman
www.facebook.com/ritavoortmanphotography
www.instagram.com/ritavoortmanphotography
